INKLUZJA SPOŁECZNO-ZAWODOWA SENIORÓW

Transformacja ustrojowa w Polsce oraz procesy cywilizacyjno-kulturowe zachodzące na świecie na przełomie wieków znacznie zmieniły strukturę demograficzną i społeczną naszego kraju. W latach 1989–2003 wyemigrowało z Polski, czasowo lub na stałe, około 3 milionów ludzi. Kolejne 2–3 miliony – po wstąpieniu do Unii Europejskiej. Liczne analizy i prognozy skutków demograficznych tego niepokojącego zjawiska poświęcone są głównie emigrantom i ich rodzinom, zwłaszcza dzieciom. Pamię-tajmy jednak, że emigranci pozostawiają w kraju nie tylko współmałżonków i dzieci, ale także rodziców i dziadków. Kiedy są oni sprawni, pracują i pomagają swoim dzieciom w wychowaniu wnuków, ale kiedy przestają już być potrzebni, a zdrowie im się pogorsza, mogą zostać bez wsparcia najbliższych. Oficjalnie odsetek ludzi starych w Polsce nie jest jeszcze wysoki. Przewiduje się jednak, że w najbliższych latach znacznie wzrośnie. Może się zatem okazać, że w wielu obszarach naszego kraju będziemy mieć całe wsie i miasteczka emerytów. Istotne są także inne wymiary starości – ekonomiczny, społeczny, rodzinny, psychologiczny. Działania inkluzyjne winny być skoncentrowane na trzech środowiskach życia seniorów: rodzinnym, społecznym i zawodowym. Nie lekceważąc innych, artykuł koncentruje się na potrzebie przedłużenia aktywności zawodowej seniorów.