Szuflada ze starociami. Wrocławskie rzemiosło rodzinne – przestrzeń, pamiątki, maszyny

Artykuł analizuje współczesne funkcjonowanie wrocławskich rodzinnych zakładów rzemieślniczych założonych w latach 1945-1948, koncentrując się na przestrzeniach warsztatowych, przedmiotach gromadzonych na ich zapleczach oraz relacjach między rzemieślnikami a materialnymi elementami ich pracy. Punktem wyjścia jest powojenny rozwój rzemiosła we Wrocławiu, uwarunkowany napływem ludności z różnych regionów kraju oraz koniecznością odbudowy życia gospodarczego po zniszczeniach wojennych. W artykule wykorzystano wywiady pogłębione (IDI) oraz badanie terenowe, obejmujący obserwacje w zakładach i dokumentację fotograficzną. Autorka interpretuje warsztat rzemieślniczy jako przestrzeń pamięci kulturowej, odwołując się do koncepcji Jana Assmanna. Przedmioty – narzędzia, maszyny, materiały, a także archiwalia i pamiątki rodzinne – stają się nośnikami pamięci, pozwalającymi odczytać mikrohistorie rzemieślników oraz przemiany społeczne zachodzące w mieście. Analiza ujawnia, że warsztat łączy funkcje miejsca pracy i rodzinnego archiwum, a gromadzone w nim „starocie” stanowią zarówno zasób praktyczny, jak i symboliczny. Tekst podkreśla znaczenie materialności w podtrzymywaniu ciągłości tradycji rzemieślniczych oraz w kształtowaniu tożsamości zawodowej i rodzinnej. Jednocześnie wskazuje na współczesne wyzwania stojące przed rzemieślnikami 
presję ekonomiczną, gentryfikację przestrzeni oraz zmieniające się warunki prowadzenia działalności.