Zastosowanie realizmu do analizy bezpieczeństwa państw nordyckich

Europa Północna długo cieszyła się wizerunkiem stabilnego i bezpiecznego regionu. Państwa nordyckie systematycznie ograniczały swój potencjał obronny poprzez zmniejszanie liczebności armii. Stopniowo redukowano także wydatki wojskowe. Nastąpiła reorientacja polityki bezpieczeństwa państw nordyckich w kierunku realizowania międzynarodowych misji pokojowych oraz dostosowania do obrony ekspedycyjnej. Wydarzenia pierwszych dwóch dekad XXI wieku udowodniły jednak, że nastąpił koniec okresu względnej harmonii w Europie i na świecie. Zmiany w międzynarodowym środowisku bezpieczeństwa, spowodowane przez takie wydarzenia jak atak terrorystyczny w Nowym Jorku z 11 września 2001 r., wojna w Gruzji w 2008 r. czy konflikt zbrojny na Ukrainie w 2014 r., przyczyniły się do redefinicji celów polityki bezpieczeństwa państw nordyckich. Co więcej, zmieniająca się sytuacja geopolityczna wpłynęła na decyzję o włączeniu problematyki bezpieczeństwa do współpracy nordyckiej. Obecnie państwa te nadały priorytet bezpieczeństwu militarnemu i zadecydowały o przyjęciu bardziej skoordynowanej polityki bezpieczeństwa. Z tych powodów teoria realizmu jest użytecznym narzędziem zbadania bezpieczeństwa państw nordyckich.